Εδώ μιλάμε για μία κλασσική κωμωδία του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου που όσες φορές και να τη δεις, πάντα είναι το ίδιο ευχάριστη και διασκεδαστική όπως την πρώτη φορά! Αξέχαστες ερμηνείες, αξέχαστες ατάκες, αξέχαστο το σπίτι του κυρίου Πετροχείλου και αξέχαστη η μουσική του Γιώργου Κατσαρού. Είναι τόσο κρίμα να βλέπουμε τέτοιες αξιόλογες ταινίες που γυρίστηκαν 50 χρόνια...
Θα τη λάτρευα αν ήμουν στην ηλικία των 14-18. Μπορεί να αναφωνούσα και ένα "Ααααααααα", εντυπωσιασμένος με όλον αυτόν τον χαμό που γίνεται. Τώρα πια, με αφήνει όχι απλώς αδιάφορο, αλλά δυσαρεστημένο καθώς δεν έχει να προσφέρει τίποτα σε έναν ώριμο θεατή. Ναι, την είδα, γι αυτό και μπορώ να εκφέρω γνώμη, αν και δε νομίζω οτι η γνώμη μου θα ήταν διαφορετική αν δεν την είχα δει, γνωρίζοντας...
Χωρίς Πυξίδα (2014)
Η ταινία ξεκινά με τον Τζος, τον γιο του Σαμ, που πάει στο κολλέγιο, ηχογραφώντας κάποια demos τραγουδιών που έχει γράψει ο ίδιος. Λίγο αργότερα, πυροβολισμοί πέφτουν στο κολέγιο του Τζος και ξαφνικά το αγόρι είναι νεκρό. Ο πατέρας του και η υπόλοιπη οικογένειά του, είναι συντετριμμένοι. Δύο χρόνια αργότερα, ο Σαμ ζει μόνος του σε ένα ιστιοφόρο, κερδίζοντας χρήματα ως βαφέας και...