Είδα αυτήν την ταινία το '97 στο θέατρο. Παιζόταν μόλις μια εβδομάδα μετά τον Τιτανικό του Κάμερον. Θυμάμαι τα πλήθη που έτρεχαν να δουν τον Τιτανικό και μία σχεδόν άδεια αίθουσα όταν έπαιζε αυτή η ταινία. Αφού την είδα, σκέφτηκα πόσο ανισόρροπη είναι αυτή η δημιουργική πρωτοτυπία έναντι των μεγάλων blockbusters. Αργότερα κατάλαβα ότι τα blockbusters είναι για τις μάζες και ενδιαφέρουσες...
Οι θαυμαστές αυτού του διηγήματος του Clive Barker μπορεί να είναι ευχαριστημένοι. Ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης δεν άλλαξαν σχεδόν τίποτα από την ιστορία, απλά πρόσθεσαν και επέκτειναν ορισμένα κομμάτια για να γεμίσει ο χρόνος (η αρχική ιστορία είναι με δυσκολία τριάντα σελίδες). Όλα τα υπερφυσικά στοιχεία υπάρχουν, όπως υπάρχει και αρκετός τρόμος και αίμα. Ο Leon είναι ένας...
Ναυμαχία (2012)
Η Ναυμαχία ή αλλιώς, όταν ο κινηματόγραφος παύει να είναι τέχνη και γίνεται παιχνίδι. Να πούμε για το ταλέντο της Ριάνα; Να πούμε για τον καπετάνιο Λίαμ Νίσον; Για το σενάριο; Ως μοναδική πρωτοτυπία - ίσως άστοχη - είναι η μεταφορά του ομώνυμου παιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη , την οποία δε μπορούμε να χειροκροτήσουμε. Τα γραφικά είναι καλά για το 2010, αλλά τίποτα άλλο. Ακόμα μια ταινία...