Από τις φορές που αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις κάποια ταινία. Το θέμα δημοφιλές και γνωστό, αλλά ο Γκοτζίλα ελαφρώς παραποιημένος, οι Μπρόντερικ και Ρενό απλά υπάρχουν. Τα εφέ ικανοποιητικά για το 1998 αλλά τα υπόλοιπα είναι για κλάμματα. Ξεκινώντας από νωρίς με τα τεράστια γελοία ίχνη του Γκοτζίλα στο έδαφος και τους ανόητους διαλόγους του Κέβιν Νταν με τον Μπρόντερικ. Ένα ρομάντσο...
Αν και η ιστορία μοιάζει με αυτή του Δια Πυρός και Σιδήρου, το αποτέλεσμα ούτε καν τη πλησιάζει καθώς βλέπουμε μια ακόμα ταινία που ο πρωταγωνιστής - πρώην στρατιωτικός που έχει αποσυρθεί και τα κάνει όλα με μια τρομερή άνεση - επιστρέφει για να αποδώσει δικαιοσύνη. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει αυτό το σενάριο; Είναι πολύ ενοχλητικό σε μια ταινία δράσης να βλέπουμε εξωπραγματικές...
Το Απόλυτο Παιχνίδι (2013)
Θα μπορούσε να ονομαστεί και Η Απολυτη Μπούρδα. Ένας τελειωμενος πιτσιρικάς ξεγελάει το FBI και μια ολόκληρη οργάνωση διαδικτυακού τζόγου ενώ παράλληλα γίνεται εκατομμυριούχος. Πέρα από το σενάριο φαντασίας, ο εντελώς ατάλαντος ως ηθοποιός Τζάστιν Τίμπερλεϊκ σε πρωταγωνιστικό ρόλο, χάνεται στη σκιά του Μπεν Άφλεκ. Μετάνιωσα που δεν είδα το Jurassic World που έπαιζε την ίδια ώρα....