Δεν έχω δει ποτέ ξανά μια τόσο εκπληκτική ταινία από τότε που είδα το "Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ". Η υπόθεση περιλαμβάνει φιλίες, δυσκολίες, ελπίδες και όνειρα. Και αυτό που είναι τόσο υπέροχο για την ταινία είναι ότι σε κινεί, σου δίνει ελπίδα. Παρόλο που οι περιστάσεις μεταξύ των χαρακτήρων και των θεατών είναι αρκετά διαφορετικές, δεν αισθάνεστε πολύ μακριά από αυτό που...
Αν και ποτέ δε μου άρεσαν τέτοια ψυχολογικά θρίλερ με πνεύματα κτλ, τη πρώτη φορά που το είδα στο σινεμά είχα μείνει άφωνος. Κάθε φορά που το βλέπω ξανά από τότε, μου κάνει εντύπωση κάθε φορά. Σκηνοθεσία, ήχος, σενάριο, όλα είναι τόσο προσεγμένα. Καμία σχέση με όλα τα υπόλοιπα εμπορικά θρίλερ-τρόμου
Θηλυκή Εταιρεία (1999)
Sex και ίντριγκες παντού κάνουν το σενάριο ανύπαρκτο και τη θέαση εύκολη για τους εύκολους και αβάσταχτη για τους δύσκολους. Στο συνηθισμένο μοτίβο των ελληνικών ταινιών αυτού του τύπου, η ταινία δεν έχει τίποτα να προσφέρει πέρα από την αναγνωρισιμότητα (πλέον) των πρωταγωνιστών και ελάχιστες παροδικές στιγμές χιούμορ. Είναι δύσκολο να το δεις, ακόμα και τη πρώτη φορά